in a manner music

Loading...

Πληροφορίες

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2008

θα μπορούσα όσο κι αν με πιάνει ίλιγγος να φτάσω τα αστέρια

απλά αν μου το ζητούσες,

φοβάμαι όμως να σ αγαπήσω

και πιο πολύ να σε χάσω.

Σε θυμάμαι, εσύ άραγε με θυμασαι;

Είναι καταρα να νιωθω έτσι, ή ευχή ;

δεν ξέρω, μα μοιάζει ο χρόνος να χει κολλήσει

κι οι αναμνήσεις ειναι η καθημερινότητά μου..

Νιώθω τόσο κουρασμένος μα δεν μπορώ να προσπεράσω τον εαυτό μου..

χριστούγεννα

ηρθαν τα χριστούγεννα που για μένα ήταν το κρύο σημερινό πρωινό ,τα παιδιά στους δρόμους ν αναζητούν τα χρήματα,οι φίλοι κι οι συγγενείς που χάνονται ,η νύχτα που φέρνει σιωπή και ησυχία.Μου φαίνεται παράξενο που θα περάσω μόνος χριστούγεννα.Μοιάζει με μια παράξενη δοκιμασία και δεν θα ναι η πρώτη φορά.ειμαι εδώ με ανοιχτές τις πόρτες κι ανοιχτή αγκαλιά ,όμως ίσως να ναι λίγη,τα χριστούγεννα είναι πάντα λίγη,εκτός από εκείνα τα χριστούγεννα που πέρασα ΄οταν είχα κάποια σχέση και το ταξίδι ήταν υπέροχο..Φυσικά θα ήταν απαράδεκτο να ξεχάσω πως από το πρωί κάποιοι φίλοι με προσκάλεσαν αλλά μου είναι δύσκολο να νιώθω σαν παρείσακτος ανάμεσα σε μια οικογένεια.Από το μεσημεράκι κι όταν πήγαινα ενα δωρο στην βαφτισιμιά μου Γεωργία εσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου,έκλεισαν τα μαγαζιά και η γκαντέμικη νύχτα που ήρθε με βρίσκει παρέα με το πληκτρολόγιο.Στις Σέρρες όλοι κοιμούνται και μιας και πήγε 10 και μισή σε λίγο θα αρχίσουν όλοι να ετοιμάζονται για την βραδυνή τους έξοδο.Σήμερα θα φτάσει μέχρι και -8 ,δύσκολα τα πράγματα κι αν δεν σου αρέσει το κρύο,ακόμη χειρότερα.Αλλη μια νύχτα θα με φιλοξενήσει καναπές του σταθμού,δεν θα ναι η πρώτη φορά.Εστειλα ένα μηνυμα μα η απάντηση ήταν ...αστο καλύτερα(δεν φανταζόμουν ότι θα υπήρχε άνθρωπος να με μισεί τόσο) παρ όλα αυτά ,'εχω πάρει το καλοριφέρ αγκαλιά και περιμένω,δεν ξέρω τι,ίσως απλά να περάσουν τα ευλογημένα χριστούγεννα..καληνυχτα

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

η ελευθερία

ο κόσμος σας ειναι γυάλινος ,για αυτό σπάει
ο κόσμος σας είναι ψεύτικος ,για αυτό καίγεται...

Τυλιχτείτε στα πλούτη σας και στην καθημερινή σας μιζέρια,
κάνοντας αποταμίευση και εξαγοράζοντας ανθρώπους ,
προσπαθείστε να ζήσετε την εικονική ευτυχία
κι οταν θα ψάχνετε για το άρωμα των δέντρων ,σκεφτείτε πως τα περισσότερα τα κάψατε εσείς...

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

θα φυγω


θα φύγω σου το λεγα,δεν μ άκουγες,νόμιζες πως
αν παίζαμε με τις χιονονιφάδες ,θα περνούσε το μακελειό.

Μια πέτρα που εγραψες , χάθηκε στην λίμνη,δεν μ άφησες να δω τι έγραφε,
βαρέθηκα να με δοκιμάζουν.

Κάποτε ελπίζω να μ αγαπήσει κάποιος για αυτό που είμαι
και όχι για αυτό που είναι.


Θα φύγω σου το είπα και ήρθε η στιγμή,
μπορώ να δω ξανά τα σύννεφα μέσα στα μάτια των κοριτσιών ,
μπορώ να χαζεύω με τις ώρες τα αστέρια ,κανείς δεν μου πε πως πρέπει να ζω φυλακισμένος.
Ίσως δειλά ,αλλά σμιλεύω τα όνειρα για το ταξίδι,χωρίς πια να θυμάμαι το άρωμά σου.
τίποτε δεν είναι ξεκάθαρο μέσα μου..
αν υπάρχεις ,αν υπάρχω.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

τελικα εφυγες

της στέλνεις μήνυμα αλλά ενοχλείται..πλάι της κάποιος άλλος πια..
εκείνο το περιτύλιγμα απ τη σοκολάτα που σου φερε απ το Παρίσι κι έγραφε πάνω σ αγαπώ και που το φύλαγες χρόνια ,μοιάζει εφιάλτης.
Όπως και το ότι έφυγες απ τη ζωή της για να βρει τον εαυτό της,
μα τώρα κάποιος άλλος της κρατάει το χέρι,κοιμάται μαζί της
και εσύ θα σέρνεσαι ξανά στα μπαρ με ποτό και με χόρτο κρυφά στο σπίτι να λιώνεις,
να σαπίζεις για αυτή που νιώθεις πως έπαιξε με την καρδιά σου .
Ακόμη την αγαπάς,
κανείς θεός δεν θα μουσκέψει τα χέρια του στην ματωμένη ψυχή σου
κανένας άνθρωπος σαν κλαις κρυφά δεν θα το ξέρει για να σε κρατήσει όρθιο
καμιά μανα δεν θα καταλάβει ποτέ ,γιατί έπαψες καλά να της μιλάς
καμιά άλλη δεν θα καταλάβει πως σκάβει το πρόσωπό σου η θλίψη ..

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008


Νιώθω τόσο όμορφα,μπορώ να τρέχω και να πλατσουρίζω στις λακκούβες της βροχής,

μπορώ να βλέπω τα σύννεφα και την βροχή καθώς κοιτάζω στον ουρανό κι ας μου βρέχει το πρόσωπο,

μπορω χωρίς καθόλου λεφτά να τριγυρνώ στην πόλη,

μπορώ να μυρίζω τις μυρωδιές από τους φούρνους το πρωί ,όταν δεν με πιάνει ύπνος,

μπορώ να ακούω τα παιδιά από τα φροντιστήρια και τις αυλές των σχολείων να φωνάζουν δυνατά και να θυμάμαι,

μπορώ να καταλαβαίνω αν χιονίζει στα βουνά από την κρύα μυρωδιά του αέρα,

μπορώ ακόμη να σ αγαπώ κι ας μη σε βλέπω,

μπορώ να σε σκέφτομαι και να χαμογελάω, χωρίς να είσαι εδώ.

γιατί όταν αγαπάς δεν χρειάζεται να περιμένεις...τίποτε
εκτός από το να αισθάνεσαι και να εύχεσαι να είναι καλά.

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008


ο ήλιος πάντα βγαίνει διστακτικός κοντά στο μεσημέρι,όμως ο καιρός δεν μ απασχολεί.
οι άνθρωποι σαν μυρμήγκια ζαλισμένα ,τρέχουν εδώ κι εκεί προσμένοντας λίγη χαρά απ τα νέα όνειρά τους ,που μπορεί να τα προσφέρει ένα ζευγάρι παπούτσια,καινούργια εσώρουχα ή το άρωμα του φρεσκοκομμένου καφέ.
Ανυπομονώντας να κερδίσω μια σκέψη σου,παίρνω τους δρόμους,έτσι ,χωρίς προορισμό..Ετοιμάζω στο μυαλό μου μακρινά ταξίδια για να πάω ,έτσι για να μην σκέφτομαι,για να μην θυμάμαι. Προσπαθώ να με πείσω πως υπάρχεις ,όμως η σιωπή με χτυπά και με ρίχνει στο πάτωμα ,παρέα μ ενα μπουκάλι..Το όνομα σου απ το βρεγμένο παράθυρο το έσβησε μια πεταλούδα που διψούσε για νερό. Τυλίγομαι σε μια κουβέρτα και συνεχίζω να ταξιδεύω στις πόλεις με τους πέτρινους δρόμους,στον πύργο που έγραψες τα αρχικά μας,στην αυλή του κήπου που πλέον δεν ακούγονται φωνές..
Φώναξα απ την άκρη ενός γκρεμού ,μου άρεσε πάνω στο βουνό που άκουγα τόσες φορές το όνομά σου απ τον αντίλαλο..Γκρέμισα λίγες πετρούλες στην άκρη του κι έφυγα. Παράξενα κι ελεύθερα που είναι εδώ τα μέρη,μακριά απ τις μεγαλουπόλεις..σε φιλώ κι μου φτάνει που θα το αισθανθείς σαν ένα χλιαρό αεράκι στις αρχές του καλοκαιριού που θα ρθει,τότε που θα με ξαναθυμηθείς..

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

φθινόπωρο

..πόσα περνούν ,πόσα αλλάζουν , ακόμα σκέφτομαι το καλοκαίρι που ξαπλωμένος έβλεπα τ αστέρια να πέφτουν..
Σήμερα έκοψα ένα τριαντάφυλλο απ τον κήπο. Ένιωσα πιο δυνατός,τόση ομορφιά γύρω μας,ακόμη και το οξυγόνο αν θέλει κανείς εδώ ,το μυρίζει..
έχει καιρό να κατέβω Θεσσαλονίκη , ίσως γιατί ζει εκεί, ίσως γιατί ο αέρας εκεί μυρίζει παράξενα..Τον τελευταίο καιρό νιώθω πως το φθινόπωρο με παίρνει μαζί του,όχι πως φθίνει κάτι στην ζωή μου,το αντίθετο θα λεγα..περισσότερα συναισθήματα,πιο πολλές ανησυχίες..Κάτι παράξενα βράδια μου ρχεται να φύγω να βρω μια όμορφη πόλη με ευγενικούς ανθρώπους,όπου αυτοσκοπός τους δεν θα ναι η τσέπη τους,αλλά πως θα γράφουν καινούργια τραγούδια ,ή ποιήματα,πως θα ζωγραφίζουν καινούργιους πίνακες,ή θα βρίσκουν καινούργια σημεία για τα σκουλαρίκια τους..αρχίζει να μου λείπει,η ποιότητα,η ελευθερία και..και το άλλο μου μισό.
Όταν αναρωτιέμαι που να ναι ,που θα το βρω , ξανανιωθω πως πρέπει να πάρω τους δρόμους,τα μπαρ,να μιλήσω ,να γνωρίσω,να επιλέξω,να φάω τα μούτρα μου,αν και τώρα το θεωρώ λίγο πιο δύσκολο,μιας και οι απαιτήσεις,ή καλύτερα η ηρεμία που κυριεύει την ζωή μου με κάνει να νιώθω, πως δεν χρειάζεται να αγχωθώ και να μαι βιαστικός. Περασαν κάπως έτσι δυο χρόνια,δύο χρόνια μοναξιάς,σκέψης ,περισυλογισμού,μιας ανοιχτής πόρτας της ιστορίας που αλυσοδεμένη τραβούσε μαζί της το χθες...
Παρελθόν θα μου πεις, όμως μοιάζει ο χρόνος μπρος στα μάτια μου ,σαν εκείνες τις φουσκίτσες που κάναμε παιδιά με το σαπούνι και το νερό.Τι να πω απλά είμαι άνθρωπος..ισως δεν φτανει..
Άρχισα να κρυώνω ώρα ,κουράζομαι να γράφω ,η φωνή της KATE BUSH ,με κούρασε στο προηγούμενο τραγούδι,κρυώνω πιο πολυ μπροστά στο κομπιούτερ,σας αφήνω..με το melancholy man των moody blues που το αγαπώ ιδιαίτερα,καληνύχτα και όνειρα γλυκά..

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

ναυαγός


μένω ακίνητος ,πλέον ο καθένας ξέρει πως τρύπησε η καρδιά μου,

μη με ρωτάς για συναισθήματα όταν πλαγιάζω με άλλες ,
ειναι ότι έχω στη στιγμή,τίποτε μετα..
παντού μέσα και πάνω απ όλα είσαι εσύ,στις άδειες νύχτες στις μουντές μέρες .
Ξαναχάνω το εαυτό μου ,πέφτω στο πάτωμα,
δεν με κρατά το ποτό ουτε οι καπνοί,δεν μπορώ να σε βρω ,ένα τηλέφωνο χωρίς παραλήπτη ,
δεν μπορώ να σύρω τα πόδια μου να φτάσω στην πόρτα σου,δεν δείχνεις πως σε νοιάζει,
ο καθένας ξέρει πως τρύπησε η καρδιά μου κι αν τριγυρνώ σαν φάντασμα δεν λέει κάτι,
φυλάω τις αναμνήσεις και ελπίζω κάποτε να με χρειαστείς να ξανανιώσουμε μαζί,
μπορεί να μην το ξέρεις και να μην το ακούς,
όμως δεν γίνεται να μην το νιώθεις,πως σ αγαπώ,δεν γίνεται..
Παρέα μου πλέον στο νησί της καταιγίδας ,το πέρασμα από τα αποτυπώματά σου,
δεν με νοιάζει αν το ακούς ή αν δεν το ξέρεις ,πιστεύω πως το νιώθεις,
μην περιμένεις να βρω δύναμη, φοβάμαι να σε πλησιάσω μήπως ταράξω τη χαρά σου,
τις στιγμές σου,κάνω συνέχεια λάθη με τόσους ανθρώπους γύρω μου,καμία δεν βρίσκει χώρο στην καρδιά μου,στα όνειρά μου,η μόνη δύναμη που βρίσκω είναι να κοιτάζω το φάρο να αναβοσβήνει και να φαντάζομαι το καράβι σου να φτάνει...

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008


άπλωσα τα χέρια μου ψηλά ,φωνάζοντας γιατί.

τέσσερα δάκρυα, πλημμύρισαν τους δρόμους ,τα χωράφια ..

γονάτισα κλαίγοντας μ αναφιλητά.

παιδικές φωνούλες και χαμόγελα απ το πουθενα ,
βοήθησαν να βγάλω το κεφάλι μου απ τη λάσπη.

συνεχίζει να βρέχει..το σύννεφο έπεσε χαμηλά..

ξανασυνάντησα τις καλύτερες μου φίλες,την μοναξιά και τη λύπη,ζωγραφίσαμε μαζί ένα ηλίανθο,ξαφνικά γελάσαμε όταν καταλάβαμε πως δεν ήταν μαργαρίτα για να παίξουμε το μ αγαπά δεν μ αγαπά..μα συνεχίσαμε..

αργά το βράδυ πετάξαμε ψηλά,σκίσαμε το περιτύλιγμα του ουρανού και τρέξαμε να κρυφτούμε..

χαρήκαμε, ποιος ξέρει πότε θα ξαναβρεθουμε..να ξαναγγιξω τις μπαλαρίνες που κρέμονταν απ το σχοινί..


ποιος ξέρει πότε θα ξαναβρεθούμε..

μ αγαπά δεν μ αγαπά...

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008