in a manner music

Loading...

Πληροφορίες

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

φθινόπωρο

..πόσα περνούν ,πόσα αλλάζουν , ακόμα σκέφτομαι το καλοκαίρι που ξαπλωμένος έβλεπα τ αστέρια να πέφτουν..
Σήμερα έκοψα ένα τριαντάφυλλο απ τον κήπο. Ένιωσα πιο δυνατός,τόση ομορφιά γύρω μας,ακόμη και το οξυγόνο αν θέλει κανείς εδώ ,το μυρίζει..
έχει καιρό να κατέβω Θεσσαλονίκη , ίσως γιατί ζει εκεί, ίσως γιατί ο αέρας εκεί μυρίζει παράξενα..Τον τελευταίο καιρό νιώθω πως το φθινόπωρο με παίρνει μαζί του,όχι πως φθίνει κάτι στην ζωή μου,το αντίθετο θα λεγα..περισσότερα συναισθήματα,πιο πολλές ανησυχίες..Κάτι παράξενα βράδια μου ρχεται να φύγω να βρω μια όμορφη πόλη με ευγενικούς ανθρώπους,όπου αυτοσκοπός τους δεν θα ναι η τσέπη τους,αλλά πως θα γράφουν καινούργια τραγούδια ,ή ποιήματα,πως θα ζωγραφίζουν καινούργιους πίνακες,ή θα βρίσκουν καινούργια σημεία για τα σκουλαρίκια τους..αρχίζει να μου λείπει,η ποιότητα,η ελευθερία και..και το άλλο μου μισό.
Όταν αναρωτιέμαι που να ναι ,που θα το βρω , ξανανιωθω πως πρέπει να πάρω τους δρόμους,τα μπαρ,να μιλήσω ,να γνωρίσω,να επιλέξω,να φάω τα μούτρα μου,αν και τώρα το θεωρώ λίγο πιο δύσκολο,μιας και οι απαιτήσεις,ή καλύτερα η ηρεμία που κυριεύει την ζωή μου με κάνει να νιώθω, πως δεν χρειάζεται να αγχωθώ και να μαι βιαστικός. Περασαν κάπως έτσι δυο χρόνια,δύο χρόνια μοναξιάς,σκέψης ,περισυλογισμού,μιας ανοιχτής πόρτας της ιστορίας που αλυσοδεμένη τραβούσε μαζί της το χθες...
Παρελθόν θα μου πεις, όμως μοιάζει ο χρόνος μπρος στα μάτια μου ,σαν εκείνες τις φουσκίτσες που κάναμε παιδιά με το σαπούνι και το νερό.Τι να πω απλά είμαι άνθρωπος..ισως δεν φτανει..
Άρχισα να κρυώνω ώρα ,κουράζομαι να γράφω ,η φωνή της KATE BUSH ,με κούρασε στο προηγούμενο τραγούδι,κρυώνω πιο πολυ μπροστά στο κομπιούτερ,σας αφήνω..με το melancholy man των moody blues που το αγαπώ ιδιαίτερα,καληνύχτα και όνειρα γλυκά..

4 σχόλια:

Anastasia είπε...

Είναι στιγμές που νιώθω πως αυτή η ερημιά δεν θα μ΄αφήσει ποτέ.

Μαζί της θα ξυπνώ και θα κοιμάμαι.

Χρόνια τώρα βουλιάζω σε επιθυμίες ,

Όνειρα,

Αγάπης στάχτες.

Βαδίζω στους δρόμους μιας πόλης που άφησες τα χνάρια σου.

Μα δεν τ ακολουθώ πια.

Δεν με οδηγούν πουθενά.

Έκλεισα τις πόρτες κι άφησα λιγοστό το φως να φτάνει στην ψυχή μου.

Το φως σου.

Τα αστέρι εκείνο που κοιτάξαμε μαζί τα βράδια που η παλίρροια μέσα μου με άδειαζε ενώ εσύ χαμογελούσες….

Είναι στιγμές που νιώθω μικρή και αδύναμη,

Αδρανής.

Σαν φάρος που ανάβει μόνο να μην χάσεις εσύ το δρόμο.

Το δρόμο εκείνο που έχασα εγώ για πάντα.



Φτάνει,

Κουράστηκα, οι χτύποι της καρδιάς πια λιγοστεύουν , δεν έχω άλλη αντοχή.

Απογοητεύτηκα, προδόθηκα, έκλαψα,

Τι άλλο πια να δώσω;

Τα έδωσα όλα, αυτά που είχα και άλλα τόσα ,

Χρεωμένη ως το μεδούλι και άδεια.

Τόσο άδεια!!

Τι άλλο να δώσω!!

Νιώθω μουδιασμένη, το κρύο περνάει μέσα μου.

Απλώνω τα χέρια μα δεν βρίσκω παρά μόνο το χάδι του αγέρα.



Άρχισα να κρυώνω,

Οι σκέψεις μου ένα τεράστιο κουβάρι….

Δεν θα πάψουν ποτέ…

άκου..
η μελωδία αυτή μοιάζει με χάδι,
το μόνο που μπορεί να με φτάσει...
αφήνομαι κι εκείνη με τυλίγει....με γεμίζει..


Λες...
στην μοναξιά θα ζήσω και στην ερημιά
να μη μ΄αγγίζει η βοή αυτού του κόσμου
η άνοιξη ήταν μια και ένα το φως μου....

Βασιλης Σπανουδακης είπε...

εισαι υπεροχη..

ποντίκι είπε...

ΚΑλημέρα, όμορφη ανάρτηση.

Σε χαιρετώ.

Βασιλης Σπανουδακης είπε...

ωχ ενα ποντικάκι ξεφυτρωσε στην παρέα!!το μονο σιγουρο είναι πως θα το αγαπάμε κι αυτό!
καλως ήλθες