in a manner music

Loading...

Πληροφορίες

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008


ο ήλιος πάντα βγαίνει διστακτικός κοντά στο μεσημέρι,όμως ο καιρός δεν μ απασχολεί.
οι άνθρωποι σαν μυρμήγκια ζαλισμένα ,τρέχουν εδώ κι εκεί προσμένοντας λίγη χαρά απ τα νέα όνειρά τους ,που μπορεί να τα προσφέρει ένα ζευγάρι παπούτσια,καινούργια εσώρουχα ή το άρωμα του φρεσκοκομμένου καφέ.
Ανυπομονώντας να κερδίσω μια σκέψη σου,παίρνω τους δρόμους,έτσι ,χωρίς προορισμό..Ετοιμάζω στο μυαλό μου μακρινά ταξίδια για να πάω ,έτσι για να μην σκέφτομαι,για να μην θυμάμαι. Προσπαθώ να με πείσω πως υπάρχεις ,όμως η σιωπή με χτυπά και με ρίχνει στο πάτωμα ,παρέα μ ενα μπουκάλι..Το όνομα σου απ το βρεγμένο παράθυρο το έσβησε μια πεταλούδα που διψούσε για νερό. Τυλίγομαι σε μια κουβέρτα και συνεχίζω να ταξιδεύω στις πόλεις με τους πέτρινους δρόμους,στον πύργο που έγραψες τα αρχικά μας,στην αυλή του κήπου που πλέον δεν ακούγονται φωνές..
Φώναξα απ την άκρη ενός γκρεμού ,μου άρεσε πάνω στο βουνό που άκουγα τόσες φορές το όνομά σου απ τον αντίλαλο..Γκρέμισα λίγες πετρούλες στην άκρη του κι έφυγα. Παράξενα κι ελεύθερα που είναι εδώ τα μέρη,μακριά απ τις μεγαλουπόλεις..σε φιλώ κι μου φτάνει που θα το αισθανθείς σαν ένα χλιαρό αεράκι στις αρχές του καλοκαιριού που θα ρθει,τότε που θα με ξαναθυμηθείς..

5 σχόλια:

τρέξε εσύ γρήγορα αρκετά για να σωθείς είπε...

Είσαι όμως μ@λ... περιοπής που κάθεσαι και την περιμένεις που σε ψάχνει τα καλοκαίρια. Καλά να πάθεις. Με κούρασε αυτό το με άφησες, με πονάς, με ψάχνεις, με βρήσκεις.
Ψάξε να βρεις καμιά που να θέλει και να μπορεί να σε κρατήσει όλες τις εποχές.

ILive2LoveMe είπε...

Ο ήλιος ξαναβγαίνει πάντα. Να προσέχουμε μόνο πόσο μπορεί να μας κάψει. Εκτός κι αν θεωρήσουμε πως αξίζει να καούμε.. έστω και για λίγο? Δεν ξέρω πια. Ίσως και να το έκανα , ίσως και όχι.
Φιλιά βρόχινα, καλό απόγευμα.

Βασιλης Σπανουδακης είπε...

εχεις δικιο αλλά ξέρεις ,αν ξέρεις,
πως η καρδιά έχει τους δικούς της κανόνες και σ αυτούς ,δυστυχώς η λογική δεν χωράεινα αμφιβάλλει.
καταλαβαίνεις..

τρέξε εσύ γρήγορα αρκετά για να σωθείς είπε...

Φίλε μου Βασίλη ξέρεις ξέρω κι εγω. Δεν είσαι ο μοναδικός στη γη που αγάπησες και σε πλήγωσαν. Δεν είσαι ο μοναδικός που ακούει την καρδιά του. Γνωρίζω πολύ καλά τους κανόνες της καρδιάς. Αλλά όταν κάποιος δεν είναι μαζί μας βάζουμε τη λογική να δουλέψει και κοιτάμε λίγο γύρω μας.
Καλό είναι να μην πληγώνουμε και να μην ψαχνουμε μόνο τα καλοκαίρια κάποιον που μας αγαπάει. Και για σένα έχω ακούσει ότι σ' αγάπησαν πολλές. Απλά δεν είχες τα κότσια να τις κρατήσεις. Εγώ που σου τα γράφω αυτά έχω παρηγορήσει κορίτσια που πληγώθγκαν από σένα και σκούπησα δάκρυα που έτρεχαν για σένα.
Απλά δεν ανοίγουμε τα μάτια μας να δουμε ποιος μας αγαπάει. Μένουμε σε μια αγάππη (θες από εγωισμό, θες αυτό το ανεκπλήρωτο) και ίσως μας βολεύει να κλαίμε για αυτή την αγάπη και να μην προχωράμε.
Αυτά ήθελα να σου πω με όλο το σεβασμό.
Καλημέρα σου.

Βασιλης Σπανουδακης είπε...

ξέρεις το δύσκολο με τα συναισθήματά μας είναι ότι επιλέγουν αυτά που θα φωλιάσουν,όσο για τα κότσια,ναι δεν τα είχα ,δεν τα ένιωσαν,δεν τα πίστεψα ,δεν τα πίστεψαν,δεν ξέρω.Μακάρι να μην πλήγωνα κανένα άνθρωπο που έμεινε δίπλα μου,κανένα.Να σαι σίγουρος-η πως δεν καταλαβαίνουμε πολλές φορές πόσο πληγώνουμε και δεν καταλαβαίνουν πόσο μας πληγώνουν..Συμβαίνει και μετά γεννιέται η μουσική ,η ποίηση,η τέχνη.Αυτό που μας λείπει είναι η τέχνη του ν αγαπάς ,που κανείς δεν μπορεί να γίνει δάσκαλος ,κανενός..Απλά για μένα η αγάπη,ο έρωτας, δεν είναι ενα ανεκπλήρωτο όνειρο,απωθημένα ή εγωισμοί πλέον,είναι, η κούνια που τα σχοινιά της κρέμονται απ τον ουρανό και τα πόδια μας δεν πατάνε στην γη..αν μπορείς να καταλάβεις.
σ ευχαριστώ για τα χαστούκια,runfust..να είσαι καλά.