in a manner music

Loading...

Πληροφορίες

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

ναυαγός


μένω ακίνητος ,πλέον ο καθένας ξέρει πως τρύπησε η καρδιά μου,

μη με ρωτάς για συναισθήματα όταν πλαγιάζω με άλλες ,
ειναι ότι έχω στη στιγμή,τίποτε μετα..
παντού μέσα και πάνω απ όλα είσαι εσύ,στις άδειες νύχτες στις μουντές μέρες .
Ξαναχάνω το εαυτό μου ,πέφτω στο πάτωμα,
δεν με κρατά το ποτό ουτε οι καπνοί,δεν μπορώ να σε βρω ,ένα τηλέφωνο χωρίς παραλήπτη ,
δεν μπορώ να σύρω τα πόδια μου να φτάσω στην πόρτα σου,δεν δείχνεις πως σε νοιάζει,
ο καθένας ξέρει πως τρύπησε η καρδιά μου κι αν τριγυρνώ σαν φάντασμα δεν λέει κάτι,
φυλάω τις αναμνήσεις και ελπίζω κάποτε να με χρειαστείς να ξανανιώσουμε μαζί,
μπορεί να μην το ξέρεις και να μην το ακούς,
όμως δεν γίνεται να μην το νιώθεις,πως σ αγαπώ,δεν γίνεται..
Παρέα μου πλέον στο νησί της καταιγίδας ,το πέρασμα από τα αποτυπώματά σου,
δεν με νοιάζει αν το ακούς ή αν δεν το ξέρεις ,πιστεύω πως το νιώθεις,
μην περιμένεις να βρω δύναμη, φοβάμαι να σε πλησιάσω μήπως ταράξω τη χαρά σου,
τις στιγμές σου,κάνω συνέχεια λάθη με τόσους ανθρώπους γύρω μου,καμία δεν βρίσκει χώρο στην καρδιά μου,στα όνειρά μου,η μόνη δύναμη που βρίσκω είναι να κοιτάζω το φάρο να αναβοσβήνει και να φαντάζομαι το καράβι σου να φτάνει...

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008


άπλωσα τα χέρια μου ψηλά ,φωνάζοντας γιατί.

τέσσερα δάκρυα, πλημμύρισαν τους δρόμους ,τα χωράφια ..

γονάτισα κλαίγοντας μ αναφιλητά.

παιδικές φωνούλες και χαμόγελα απ το πουθενα ,
βοήθησαν να βγάλω το κεφάλι μου απ τη λάσπη.

συνεχίζει να βρέχει..το σύννεφο έπεσε χαμηλά..

ξανασυνάντησα τις καλύτερες μου φίλες,την μοναξιά και τη λύπη,ζωγραφίσαμε μαζί ένα ηλίανθο,ξαφνικά γελάσαμε όταν καταλάβαμε πως δεν ήταν μαργαρίτα για να παίξουμε το μ αγαπά δεν μ αγαπά..μα συνεχίσαμε..

αργά το βράδυ πετάξαμε ψηλά,σκίσαμε το περιτύλιγμα του ουρανού και τρέξαμε να κρυφτούμε..

χαρήκαμε, ποιος ξέρει πότε θα ξαναβρεθουμε..να ξαναγγιξω τις μπαλαρίνες που κρέμονταν απ το σχοινί..


ποιος ξέρει πότε θα ξαναβρεθούμε..

μ αγαπά δεν μ αγαπά...