in a manner music

Loading...

Πληροφορίες

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

τελικα εφυγες

της στέλνεις μήνυμα αλλά ενοχλείται..πλάι της κάποιος άλλος πια..
εκείνο το περιτύλιγμα απ τη σοκολάτα που σου φερε απ το Παρίσι κι έγραφε πάνω σ αγαπώ και που το φύλαγες χρόνια ,μοιάζει εφιάλτης.
Όπως και το ότι έφυγες απ τη ζωή της για να βρει τον εαυτό της,
μα τώρα κάποιος άλλος της κρατάει το χέρι,κοιμάται μαζί της
και εσύ θα σέρνεσαι ξανά στα μπαρ με ποτό και με χόρτο κρυφά στο σπίτι να λιώνεις,
να σαπίζεις για αυτή που νιώθεις πως έπαιξε με την καρδιά σου .
Ακόμη την αγαπάς,
κανείς θεός δεν θα μουσκέψει τα χέρια του στην ματωμένη ψυχή σου
κανένας άνθρωπος σαν κλαις κρυφά δεν θα το ξέρει για να σε κρατήσει όρθιο
καμιά μανα δεν θα καταλάβει ποτέ ,γιατί έπαψες καλά να της μιλάς
καμιά άλλη δεν θα καταλάβει πως σκάβει το πρόσωπό σου η θλίψη ..

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008


Νιώθω τόσο όμορφα,μπορώ να τρέχω και να πλατσουρίζω στις λακκούβες της βροχής,

μπορώ να βλέπω τα σύννεφα και την βροχή καθώς κοιτάζω στον ουρανό κι ας μου βρέχει το πρόσωπο,

μπορω χωρίς καθόλου λεφτά να τριγυρνώ στην πόλη,

μπορώ να μυρίζω τις μυρωδιές από τους φούρνους το πρωί ,όταν δεν με πιάνει ύπνος,

μπορώ να ακούω τα παιδιά από τα φροντιστήρια και τις αυλές των σχολείων να φωνάζουν δυνατά και να θυμάμαι,

μπορώ να καταλαβαίνω αν χιονίζει στα βουνά από την κρύα μυρωδιά του αέρα,

μπορώ ακόμη να σ αγαπώ κι ας μη σε βλέπω,

μπορώ να σε σκέφτομαι και να χαμογελάω, χωρίς να είσαι εδώ.

γιατί όταν αγαπάς δεν χρειάζεται να περιμένεις...τίποτε
εκτός από το να αισθάνεσαι και να εύχεσαι να είναι καλά.

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008


ο ήλιος πάντα βγαίνει διστακτικός κοντά στο μεσημέρι,όμως ο καιρός δεν μ απασχολεί.
οι άνθρωποι σαν μυρμήγκια ζαλισμένα ,τρέχουν εδώ κι εκεί προσμένοντας λίγη χαρά απ τα νέα όνειρά τους ,που μπορεί να τα προσφέρει ένα ζευγάρι παπούτσια,καινούργια εσώρουχα ή το άρωμα του φρεσκοκομμένου καφέ.
Ανυπομονώντας να κερδίσω μια σκέψη σου,παίρνω τους δρόμους,έτσι ,χωρίς προορισμό..Ετοιμάζω στο μυαλό μου μακρινά ταξίδια για να πάω ,έτσι για να μην σκέφτομαι,για να μην θυμάμαι. Προσπαθώ να με πείσω πως υπάρχεις ,όμως η σιωπή με χτυπά και με ρίχνει στο πάτωμα ,παρέα μ ενα μπουκάλι..Το όνομα σου απ το βρεγμένο παράθυρο το έσβησε μια πεταλούδα που διψούσε για νερό. Τυλίγομαι σε μια κουβέρτα και συνεχίζω να ταξιδεύω στις πόλεις με τους πέτρινους δρόμους,στον πύργο που έγραψες τα αρχικά μας,στην αυλή του κήπου που πλέον δεν ακούγονται φωνές..
Φώναξα απ την άκρη ενός γκρεμού ,μου άρεσε πάνω στο βουνό που άκουγα τόσες φορές το όνομά σου απ τον αντίλαλο..Γκρέμισα λίγες πετρούλες στην άκρη του κι έφυγα. Παράξενα κι ελεύθερα που είναι εδώ τα μέρη,μακριά απ τις μεγαλουπόλεις..σε φιλώ κι μου φτάνει που θα το αισθανθείς σαν ένα χλιαρό αεράκι στις αρχές του καλοκαιριού που θα ρθει,τότε που θα με ξαναθυμηθείς..

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

φθινόπωρο

..πόσα περνούν ,πόσα αλλάζουν , ακόμα σκέφτομαι το καλοκαίρι που ξαπλωμένος έβλεπα τ αστέρια να πέφτουν..
Σήμερα έκοψα ένα τριαντάφυλλο απ τον κήπο. Ένιωσα πιο δυνατός,τόση ομορφιά γύρω μας,ακόμη και το οξυγόνο αν θέλει κανείς εδώ ,το μυρίζει..
έχει καιρό να κατέβω Θεσσαλονίκη , ίσως γιατί ζει εκεί, ίσως γιατί ο αέρας εκεί μυρίζει παράξενα..Τον τελευταίο καιρό νιώθω πως το φθινόπωρο με παίρνει μαζί του,όχι πως φθίνει κάτι στην ζωή μου,το αντίθετο θα λεγα..περισσότερα συναισθήματα,πιο πολλές ανησυχίες..Κάτι παράξενα βράδια μου ρχεται να φύγω να βρω μια όμορφη πόλη με ευγενικούς ανθρώπους,όπου αυτοσκοπός τους δεν θα ναι η τσέπη τους,αλλά πως θα γράφουν καινούργια τραγούδια ,ή ποιήματα,πως θα ζωγραφίζουν καινούργιους πίνακες,ή θα βρίσκουν καινούργια σημεία για τα σκουλαρίκια τους..αρχίζει να μου λείπει,η ποιότητα,η ελευθερία και..και το άλλο μου μισό.
Όταν αναρωτιέμαι που να ναι ,που θα το βρω , ξανανιωθω πως πρέπει να πάρω τους δρόμους,τα μπαρ,να μιλήσω ,να γνωρίσω,να επιλέξω,να φάω τα μούτρα μου,αν και τώρα το θεωρώ λίγο πιο δύσκολο,μιας και οι απαιτήσεις,ή καλύτερα η ηρεμία που κυριεύει την ζωή μου με κάνει να νιώθω, πως δεν χρειάζεται να αγχωθώ και να μαι βιαστικός. Περασαν κάπως έτσι δυο χρόνια,δύο χρόνια μοναξιάς,σκέψης ,περισυλογισμού,μιας ανοιχτής πόρτας της ιστορίας που αλυσοδεμένη τραβούσε μαζί της το χθες...
Παρελθόν θα μου πεις, όμως μοιάζει ο χρόνος μπρος στα μάτια μου ,σαν εκείνες τις φουσκίτσες που κάναμε παιδιά με το σαπούνι και το νερό.Τι να πω απλά είμαι άνθρωπος..ισως δεν φτανει..
Άρχισα να κρυώνω ώρα ,κουράζομαι να γράφω ,η φωνή της KATE BUSH ,με κούρασε στο προηγούμενο τραγούδι,κρυώνω πιο πολυ μπροστά στο κομπιούτερ,σας αφήνω..με το melancholy man των moody blues που το αγαπώ ιδιαίτερα,καληνύχτα και όνειρα γλυκά..