in a manner music

Loading...

Πληροφορίες

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009

για μια φίλη



οι άνθρωποι έχουμε πολλές ατέλειες ,αδύνατες στιγμές και κυρίως κόμπλεξ ,είμαστε γεμάτοι ανασφάλειες και όταν κάποια φορά κάποιος πλησιάζει την καρδούλα μας και μας αγαπάει ,μας στέκεται ,εμείς ξεσπάμε επάνω του σαν τα μικρά παιδιά που ξέρουν πως ότι και να κάνουν θα έχουν μια αγκαλιά..Κανε υπομονή και συζήτησε ότι σ ενοχλεί ,χαλαρά και ήρεμα και εξήγησε σε όποιον σε στεναχωρεί ,
πως είσαι εύθραυστη σαν γυαλί και αδύναμη σαν χαρτί ,δεν πρέπει να σε πληγώνουν , να σε ''σπάνε' και να σε τσαλακώνουν , κυρίως γιατί τους αγαπάς

κι αν δεν μπορούν ας παίξουν παραπέρα..



Υ.Γ 1 Βαρέθηκα πλέον αυτά τα αντρακια που αν γεμίζει το πορτοφόλι τους μεγαλώνει και το μόριό τους ,που νομίζουν ότι όταν φωνάξουν και πουλήσουν τσαμπουκά θα ειναι μάγκες και θα έχουν δίκιο..

ΥΓ 2 ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξει κι ο μεγαλύτερος μαλάκας ,το θέμα είναι να βιαστεί πριν πληγώσει κι άλλους ανθρώπους.

ΥΓ 3 από την άλλη έχω κουραστεί και από την αλλαγή στο χρώμα των μαλλιών των κοριτσιών ,των κοριτσιών που έγιναν αντρακια και σου τη λένε βιαστικά ,των κοριτσιων που βαζουν την καριέρα πανω απο τα συναισθήματα
και τη μητρότητα πάνω απο την αληθινή επιλογή συντρόφου ζωής(μετά φταίει το κέρατο).

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

μ αγαπα δεν μ αγαπα..

το παραμύθι της μαργαρίτας..

τα χέρια του ξερίζωναν το δέντρο από τον κορμό της ψυχής της,σερνόταν στο πάτωμα κλαίγοντας να μην φύγει.
εκείνη γύρισε και με μάτια που έτρεχαν αίμα, του είπε "φεύγω δεν πεθαίνω μη μου το κάνεις αυτό",τα χέρια του πια , αγγιζαν τη γη ,το νοτισμένο χώμα δεν στέγνωσε ποτέ ,
όπως και τα μάτια τους
κι ας πέρασαν τόσο ζεστά καλοκαίρια..

Μια μέρα ένας ψίθυρος φώλιασε στο κενό του μυαλού του,του φάνηκε πως άκουσε τη φωνή της ,σήκωσε το λασπωμενο πρόσωπό του και προσπάθησε να ακούσει..
είμαι εδώ μωρό μου , του είπε ο ψίθυρος κι αυτός ξανάρχισε να κλαίει σαν παιδί ,κρυβόταν στο σκοτάδι μη τον δει κανείς ,στη νύχτα που έγινε πια η ψυχή του και μπορούσε να κρύβεται από τα αδηφάγα βλέμματα των ανθρώπων γύρω του..μόνο αυτοί τον τρόμαζαν κι οι δυνατοί κεραυνοί σαν έπεφταν κοντά του..

Πέρασε καιρός κι ο ψιθυρός της δεν ξανακούστηκε , δεν ξαναπέρασε ποτέ από κοντά του,σκέφτηκε πως ίσως τώρα θα ειναι καλύτερα και τον ξέχασε , γιατί ζει στην ευτυχία..

Τα χρόνια περασαν και με την ιδεα πως ειναι ετυχισμένη ζουσε συνεχώς ,
παρ όλο που το μυαλό του , αργά το βράδυ,το κούραζαν δυο σκέψεις '' μ αγαπούσε αραγε ,μ αγαπάει '';
κι ετσι αφησε τη ζωή του στην αγκαλιά της γης..

Μερικες μαργαρίτες τώρα πια φύτρωσαν δίπλα του .